Buta

Buta
  • Buta
  • Azerbejdżan
    2011
  • 98
    '
  • od 11 lat
  • reżyseria
    Ilgar Najaf
  • scenariusz
    Ilgar Najaf, Ramiz Fataliyev
  • zdjęcia
    Georgi Beridze
  • muzyka
    Javanshir Guliyev
  • nośnik
    BluRay

STRESZCZENIE

Buta, główny bohater, ma więcej szczęścia niż inni dzięki temu, że posiada mądrego doradcę-nauczyciela, sprzedawcę w sklepie z alkoholami. Mężczyzna pomaga chłopcu na każdym etapie jego życia. Mądry mężczyzna marzy o tym, żeby odrestaurować stary młyn, a Buta pragnie czegoś innego – chce stworzyć olbrzymi wzór na szczycie góry przy pomocy kamieni, żeby każdy kto nad nią przelatuje – zarówno ptaki, jak i ludzie – mogli go podziwiać. Ale otaczają go zazdrośni chłopcy ze wsi, którzy robią wszystko, żeby pokrzyżować mu plany.
 

REŻYSER

W 1988 kiedy miał 13 lat, jego rodzina została wysiedlona z Armenii i Ilgar został uchodźcą. W 1993 dostał się na państwowy Uniwersytet Artystyczny w Azerbejdżanie, na wydział reżyserski. W 2000 stworzył 22-minutowy film dokumentalny “Shacks without shades”, który otrzymał nagrodę Festiwalu Młodych Widzów w Baku. W 2004 powołał do życia studio „Buta Film”, w którym stworzył kilka filmów dokumentalnych oraz krótkometrażowych jako producent oraz reżyser. „Buta” jest jego pierwszym filmem długometrażowym. 

Porady metodyczne

Porady metodyczne

W tradycji Azerów buta oznacza pewien wzór, który symbolizuje życie, kroplę, słońce i języki ognia. We wsi żyje chłopiec o imieniu Buta. Opiekuje się nim babcia. Malec nie ma lekkiego życia, prześladowany jest przez Azima i jego popleczników. Buta musi sam dać sobie radę, kiedy Azim bije go w twarz. „Dajcie mi spokój, nie chcę się bić” – ale w azerskiej wiosce bycie sierotą piętnuje człowieka na całe życie. Jak główny bohater stara się osiągnąć szczęście? Dlaczego wysoko w górach układa z kamieni symboliczną butę?
    Wielkim walorem filmu jest jego prostota kompozycji. Jakie postacie zaliczą uczniowie do najważniejszych? Mamy 3 równoległe wątki pokazujące wartość miłości: Buta walczy z Azimem w obronie honoru Gynlyanag, siostry łobuza; Goncha tka wspaniały dywan przedstawiający butę i kładzie go pod autem komiwojażera. Starzec, który wspomaga głównego bohatera, opowiada swoją historię utraconej szansy na szczęście. Jego związek z babcią odkrywa się przed widzem dopiero tuż przed jego śmiercią. Film z Azerbejdżanu dotyka elementarnych dla człowieka wartości, mimo że jego akcja toczy się w miejscu i kulturze nieznanej uczniom. Do czego prowadzi złość, agresja i wywyższanie się – uosabia Azim. Dlaczego zniszczył wzór z kamieni budowany mozolnie przez Butę? Jak zachowali się mieszkańcy wioski i o czym to świadczy? Żeby być szczęśliwym, trzeba podjąć ryzyko, sprzeciwić się panującym prawom, bronić swoich racji. Zostać szczęśliwym to trudne zadanie. W tym kontekście warto poświęcić kilka zdań postaciom kobiecym. Czy różnią się one między sobą? W jaki sposób można uzasadnić, że zmienia się rola kobiety we współczesnym społeczeństwie patriarchalnym? Metodą drzewka decyzyjnego bez trudu uda się wykazać jakie korzyści i jakie straty ponosi Buta. Ostateczny wniosek i ocena bohatera będą pozytywne, gdyż kontrast między nim a Azimem jest wyrazisty i jednoznaczny. Obraz ten daje także świetną sposobność do ćwiczenia umiejętności odczytywania sensów przenośnych i symbolicznych. Jakim ujęciem kończy się dzieło? Czym okażą się dla widzów bańki mydlane wyfruwające z naprawionego młyna? Niech uczniowie ułożą prostą wypowiedź, która będzie opinią i jej uzasadnieniem na temat miłosnego wyznania Gonchy. Film ma konstrukcję prostą i jednocześnie niebanalną, bogatą artystycznie. Z uczniami w różnym wieku można czytać ten tekst kultury na coraz głębszych poziomach.

Seanse

Brak seansów.